Metody pracy

Metody pracy

  • Metoda Dobrego Startu
  • Metoda ekspresji ruchowej C. Orffa
  • Metoda ruchu rozwijającego W. Sherborne
  • Pedagogika Waldorfska
  • Metoda wspomagania rozwoju umysłowego E. Gruszczyk-Kolczyńskiej i Zielińskiej

PEDAGOGIKA WALDORFSKA

Każde dziecko rozwija się w indywidualny sposób, charakterystyczny tylko dla niego, dlatego tak istotne jest stworzenie optymalnych warunków dla jego rozwoju. To nie maluch powinien dostosować się do myślenia dorosłych, ale dorośli powinni postarać się zrozumieć sposób postępowania danego dziecka .

Dziecko należy postrzegać całościowo. Ważne jest, by wspomagać jego wolę, uczucia i myślenie. Należy też zapewnić dziecku warunki, które umożliwią mu poznawanie świata, rozwój ciała i organów wewnętrznych (w tym mózgu), które następnie umożliwią mu prawidłowe funkcjonowanie i myślenie.

Dziecko poznaje świat i uczy się całym ciałem, a nie tylko umysłem. Maluchy zdobywają wiedzę poprzez naśladowanie dorosłych oraz twórczą zabawę, wykonywanie prac domowych i aktywności artystyczne. Gdy w naukę jest zaangażowany cały organizm (a nie tylko głowa), dziecko rozwija się harmonijnie, a jego wola działania jest w pełni realizowana, a nie sztucznie tłumiona. Zabawa jest najważniejszą działalnością dziecka. Według Steinera sposób zabawy w dzieciństwie ma znaczący wpływ na dorosłe życie.

METODA DOBREGO STARTU

Metoda Dobrego Startu (MDS) Marty Bogdanowicz należy do metod wspomagania rozwoju psychomotorycznego, edukacji i terapii, angażujących uczenie się wielozmysłowe: wzrokowo – słuchowo – dotykowo – kinestetyczno – ruchowe oraz funkcje językowe i wykonawcze.  Jej celem jest kształtowanie mowy, przygotowanie dzieci do nauki czytania i pisania, uczenie rysowania, poznawanie liter i cyfr. Przygotowywana jest wersja MDS służąca uczeniu się języka angielskiego.

Metoda aktywizuje więc rozwój funkcji uczestniczących w procesie czytania i pisania oraz współdziałanie między nimi czyli integrację percepcyjno – motoryczną. Prezentowane tu podejście metodyczne: uczenia się polisensorycznego, w działaniu i w zabawie sprzyja rozwojowi każdego dziecka. Wielką korzyść odnoszą dzieci w wieku przedszkolnym o opóźnionym rozwoju mowy, mający wadą słuchu, o niższej sprawności intelektualnej, a zwłaszcza dzieci „ryzyka dysleksji” oraz uczniowie z dysleksją w okresie nauczania wczesnoszkolnego.

Program zajęć obejmuje: ćwiczenia orientacyjno – porządkowe, orientacji w schemacie ciała oraz przestrzeni, ćwiczenia językowe, a następnie ruchowe, ruchowo – słuchowe (rytmiczne) i ruchowo – słuchowo – wzrokowe. Podczas tych ostatnich dzieci śpiewając piosenkę lub recytując wierszyk/rymowankę rysują figury geometryczne lub piszą litery i cyfry.

METODA EKSPRESJI RUCHOWEJ CAROLA ORFFA

Carl Orff niemiecki kompozytor opracował metodę wychowania muzycznego. Celem jest rozwijanie u dzieci poczucia rytmu. Główny akcent podczas ćwiczeń opartych na łączeniu ze sobą ruchu, muzyki i słowa położony jest na innowację i kreatywność. Według twórcy tej metody muzyka wywodzi się ze słowa. Dlatego dzieci rytmizują słowa, poprzez układanie do nich melodii. Ćwiczący klaszczą, tupią, skaczą do muzyki, a także same tworzą muzykę przy pomocy instrumentów. Kastaniety, bongosy, kołatki, pudełka, grzechotki, talerze – wykorzystywane są instrumenty, którymi łatwo wystukiwać rytm. Orff zalecał również „instrumentalizowanie” ciała. Stąd tupanie, pstrykanie, stukanie.
Niezwykle ważna jest improwizacja ruchowa. To dziecko wymyśla ruch do muzyki. Dzięki temu oprócz nauki budowy dzieła muzycznego, przedszkolaki ćwiczą koordynację w sposób twórczy. Aktywność ruchową ilustrują często autorskie piosenki dzieci.

METODA RUCHU ROZWIJAJĄCEGO WERONIKI SHERBORNE

Nazwa metody „Ruch Rozwijający” wyraża główną ideę metody tj. posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rozwoju. System ćwiczeń w tej metodzie wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi tj. z tzw. baraszkowania.
Podstawowe założenia metod to rozwijanie ruchem trzech aspektów:

  1. Świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego.
  2. Świadomości przestrzeni i działania w niej.
  3. Dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.

METODA WSPOMAGANIA ROZWOJU UMYSŁOWEGO E. GRUSZCZYK-KOLCZYŃSKIEJ I E. ZIELIŃSKIEJ

Edyta Gruszczyk – Kolczyńska i Ewa Zielińska to autorki koncepcji „Dziecięca matematyka”, której celem jest wspomaganie rozwoju umysłowego dzieci, zwłaszcza w zakresie kształtowania pojęć matematycznych. Okres przedszkolny to czas otwierania się ciekawskich, dziecięcych oczu na świat, czas poznawania i doświadczania. To także okres wielkich możliwości, które wymagają odpowiedniej stymulacji i bodźców potrzebnych do kształtowania czynności umysłowych. W edukacji matematycznej ważne jest aby mieć świadomość tego w jaki sposób dzieci w wieku przedszkolnym uczą się. Nie należy kształtować pojęć matematycznych przy pomocy słów, poprzez wyjaśnianie czy opowiadanie. Najważniejsze w edukacji matematycznej są osobiste doświadczenia dziecka. Stanowią spostrzeżenia, sens wykonywanych czynności i przewidywane skutki. Mówienie o wykonywanych czynnościach sprzyja koncentracji uwagi i pomaga dziecku dostrzec to co ważne. Edukacja matematyczna według propozycji E. Gruszczyk – Kolczyńskiej sprzyja one budulec, z którego dziecko tworzy pojęcia i umiejętności, rozwija myślenie, hartuje dziecięcą odporność. W trakcie tych doświadczeń dziecko powinno mówić, to znaczy słownie określać swoje stymulowaniu uzdolnień matematycznych u dzieci a także dobrze przygotowuje je do nauki matematyki w szkole.